Azərbaycanca (AZ) Azərbaycanca (AZ)Deutsch (DE) Deutsch (DE)English (US) English (US)Қазақша (KZ) Қазақша (KZ)Lietuva (LT) Lietuva (LT)සිංහල (LK) සිංහල (LK)Türkçe (TR) Türkçe (TR)O'zbekcha (UZ) O'zbekcha (UZ)中國人 (CN) 中國人 (CN)
Yordam
Bepul yuklab olish va ma’lumotlar platformasi

Amir Temur (toʻliq ismi: Amir Temur ibn Amir Taragʻoy ibn Amir Barqul) (1336-yil 9-aprel, Kesh – 1405-yil 18-fevral, Oʻtror) – oʻrta asrlarning davlat arbobi, b

Amir Temur

Amir Temur (toʻliq ismi: Amir Temur ibn Amir Taragʻoy ibn Amir Barqul) (1336-yil 9-aprel, Kesh – 1405-yil 18-fevral, Oʻtror) – oʻrta asrlarning davlat arbobi, buyuk sarkarda, qoʻmondon, markazlashgan davlat asoschisi. Eron, Mesopotamiya, Xuroson, Shimoliy Hindiston, Onadoʻli va Markaziy Osiyo hududlarini oʻz ichiga olgan Temuriylar davlatiga asos solgan hamda Temuriylar sulolasining birinchi hukmdori hisoblanadi. Amir Temur Temuriylar uygʻonish davri asoschisi, ilm-fan, meʼmorchilik, sanʼat va adabiyot homiysi. Temur sanʼatning buyuk homiysi ham hisoblangan; u Ibn Xaldun, Hofiz Sheroziy va Hofizi Abru kabi olim va shoirlar bilan muloqotda boʻlgan. Temurning hukmronlik davri Temuriylar renessansiga yoʻl ochgan.

Amir Temur
  • Bek
  • Sulton
  • Koʻragon
  • Gʻozi

Temurning bosh suyagi asosida amalga oshirilgan yuz rekonstruksiyasi, Mixail Gerasimov tomonidan bajarilgan.
Temuriylar imperiyasi amiri
Toj kiyish 1370-yil 9-aprel, Balx
Davomchisi Xalil Sulton
Tugʻilishi 9-aprel 1336-yil
Kesh, Chigʻatoy ulusi (bugungi Shahrisabz, Oʻzbekiston)
Vafoti 18-fevral 1405-yil(1405-02-18)
(68 yoshda)
Oʻtror (bugungi Oʻtror, Qozogʻiston)
Dafn etilgan joy
Goʻri Amir, Samarqand, (Oʻzbekiston)
Turmush oʻrtogʻi Turmush Ogʻo
Oʻljay Turkon Ogʻo
Choʻlpon Mulk Ogʻo
Saroy Mulk Xonim
Tuman Ogʻo
Dilshod Ogʻo
Tukal Xonim
Ruh Parvar Ogʻo
Uy Temuriylar
Sulola Temuriylar sulolasi
Otasi Amir Taragʻay
Onasi Takina Xotin
Dini Islom (sunniy)

Harbiy faoliyati

1320-yillarda Movarounnahrda (hozirgi Oʻzbekiston) turkiylashgan moʻgʻul qabilasi barloslar oilasida tugʻilgan Temur, 1370-yilga kelib Gʻarbiy Chig‘atoy ulusi ustidan nazoratni qoʻlga kiritdi. Oʻsha yerdan boshlab Temur bir qator harbiy yurishlarni amalga oshirib, Oltin O‘rda xonlarini, Misr va Suriya mamluklarini, yuksalib borayotgan Usmonli imperiyasini, shuningdek, Hindistondagi Dehli sultonligini magʻlub etdi va shu tariqa islom olamidagi eng qudratli hukmdorga aylandi. Ushbu fathlar Temuriylar saltanatining barpo etilishiga olib keldi, biroq mazkur imperiya Temurning vafotidan koʻp oʻtmay parchalanib ketdi. Temur bir necha tillarni, jumladan, hozirgi oʻzbek va uygʻur tilining ajdodi boʻlgan chig‘atoy tilini, shuningdek, diplomatik yozishmalarda qoʻllangan moʻgʻul va fors tillarini bilgan.

Temur Yevrosiyo dashtlarining soʻnggi yirik koʻchmanchi fotihi edi va uning saltanati XVI-XVII asrlarda yanada tartibli hamda barqaror boʻlgan islom porox imperiyalari yuksalishi uchun zamin yaratdi.

Amir Temur oʻzini „Islom qilichi“ deb atagan. Hukmronligining oxiriga kelib, Temur Chigʻatoy ulusi, Hulokuiylar davlati va Oltin Oʻrdaning barcha qoldiqlari ustidan toʻliq nazorat oʻrnatdi, hattoki Xitoyda Yuan sulolasini qayta tiklashga urindi. U zabt etgan barcha hududlar orasida Xorazm eng ko‘p ziyon koʻrdi, chunki bu o‘lka Temurga qarshi bir necha bor isyon ko‘targan edi. Temur Xorazmga besh marotaba yurish qilgan.

Temur 1411-yildan 1449-yilgacha Markaziy Osiyoni boshqargan astronom va matematik, Temuriy sulton Mirzo Ulugʻbekning bobosi hamda Boburiylar imperiyasi asoschisi Boburning (1483–1530) katta bobosi (toʻrtinchi avlodi) boʻlgan.

Umumiy tavsifi

Ismi va shajarasi

 
Temurning genealogik portreti, 1405-1409, Samarqand (TSMK, H2152)

Toʻliq ismi arab anʼanasiga (ism–nasab–nisba) muvofiq Temur ibn Taragʻay Barlas (arabcha: تيمور ابن ترغيى برلس‎), yaʼni barlos qabilasidan boʻlgan Taragʻayning oʻgʻli Temur shaklida boʻlgan.

Turkiy tillarda Temur (Temür, Temir) soʻzi „temir“ maʼnosini anglatadi. Kastiliya elchisi Ruy González de Clavijo uni Temurbek deb atagan.

Keyingi davr fors manbalarida koʻpincha eronlashtirilgan Temur Lang (forscha: تیمور لنگ‎), yaʼni „Oqsoq Temur“ laqabi uchraydi. Keyinchalik bu nom Gʻarb tillariga Tamerlan, Tamerlane, Tamburlaine, Timur Lenk shakllarida kirib kelgan.

Rus manbalarida u Temir Aksak (yaʼni „Oqsoq Temir“) deb atalgan. Shuningdek, eski tatar manbalarida Aqsak-Temur shakli ham uchraydi.

Amerikalik tarixchi John E. Woods oʻzining „Temurning genealogiyasi“ nomli maqolasida Temur shajarasi aynan Amir Temur davrida boshlanganini koʻrsatgan.

Temur chingiziylar sulolasiga mansub boʻlmagani sababli, rasmiy ravishda xon unvonini olish huquqiga ega emas edi va shu bois u doimo faqat amir (yaʼni sarkarda, hukmdor) unvoni bilan atalgan. Biroq, 1370-yilda u Saroy Mulk Xonimga uylanib, chingiziylar sulolasi bilan qarindoshlik rishtalarini oʻrnatgan. Shundan soʻng u Temur Koʻragon (forscha: تيمور گوركان‎, Temūr Gurkānī) nomini qabul qilgan. „Koʻragon“ soʻzi moʻgʻulcha kürügän yoki khürgän soʻzidan kelib chiqqan boʻlib, „xonning kuyovi“ degan maʼnoni anglatadi. Bu esa Temurning chingiziylar bilan qarindoshlik aloqalariga ega ekanini bildirgan.

Fors va turkiy oʻrta asr manbalarida Temur, shuningdek, Sohibqiron (forscha: صاحب كران‎) deb ham atalgan. Bu soʻzning asl maʼnosi ikki sayyora (masalan, Zuhra va Mushtariy yoki Zuhra va Quyosh) birlashgan paytda tugʻilgan inson deganidir. Koʻchma maʼnoda esa bu unvon baxtli, ulugʻ taqdir egasi maʼnosini bildirgan.

Yoshlik yillari, oilasi, kelib chiqishi

Amir Temur shabon oyining yigirma beshida, hijriy yetti yuz oʻttiz oltinchi yilda (09.04.1336), oʻn ikki hayvonli Turk yilligiga koʻra sichqon yilida Kesh shahri yaqinidagi Xoʻja ilgʻor qishlogʻida tugʻilgan. Amerikalik tarixchi Beatrice Forbes Manz Temurbekning tugʻilgan yilini oʻn toʻrtinchi yuz yillikning yigirmanchi yillariga toʻgʻri kelishi kabi qarashlarini oldinga surib keladi. Bunga sabab qilib Temurbekning 1336-yilda tugʻilganligi toʻgʻrisidagi yozuvlar uning davridan keyin yozilganini va uning davriga tegishli bir nechta manbalardagi voqealarda Temurbekning yoshi uning 1320-yillar oxirida tugʻilganini koʻrsatishini aytadi. Biroq birorta tarix kitoblarida Temurbekning tugʻilgan yili 1336-yil emas, balki boshqa yil ekanligi toʻgʻrisida belgi umuman uchramaydi.

Temurning yoshligi Keshda kechadi. Otasi Taragʻaybek oʻz chogʻining odatlariga koʻra Temurbekka ot minish, ov qilish, yoydan oʻq otishni oʻrgatuvchilarni tayin qiladi. 18-20 yoshlarida tulporlarni yaxshi ajrata oladigan epchil otliq va qoʻrqmas bahodir boʻlib ulgʻayadi. Temurbek oʻzi toʻgʻrisida kitobida 21 yoshga toʻlganida otasining hosili yaxshi boʻlganini, qoramol va yilqilar koʻp bolalaganini, oʻzi ularni 10 tadan qilib ishchilariga boʻlib berganini yozadi. Amir Temur tabiatan ogʻir, bosiq, teran fikrli va idrokli hamda nihoyatda ziyrak, kishilardagi qobiliyat, fazilat, ayniqsa, samimiyatni tezda fahmlab oladigan inson boʻlgan. Shu tufayli oʻspirinlik chogʻlaridayoq atrofiga tengqurlari orasidan sadoqatli doʻstlarni jalb qila olgan. Uning atrofiga bolalikdagi doʻstlari va maktabdoshlari (Abbos bahodur, Jahonshohbek, Qimori inoq, Sulaymonshohbek, Idiku Temur, Sayfuddinbek, Hindushoh, Qarkara va boshqalar) toʻplanishib, birgalikda mashq qilar, musobaqalarda ishtirok etishar, asta-sekin navkar boʻlishib va harbiy guruhga birlashib, harbiy boʻlinma sifatida shakllana borgan. Keyinchalik ular Amir Temur qoʻshinida lashkarboshilik darajasigacha koʻtarilgan.

Otasi Amir Taragʻay (oʻrta chogʻ turkchasida Taragʻay – qoraquyruq qushi) barlos qabilasining beklaridan biri va qabilaning asosiy 5 ta urugʻidan birining yetakchisi edi. Taragʻaybek Chigʻatoy ulusining taniqli beklaridan biri boʻlib, Kesh viloyatida amirlik qilgan. Amir Taragʻay yillik Ili daryosi boʻyida Xon tomonidan chaqiriladigan yurt beklarining qurultoyiga chaqirilgan va bunday yigʻinlarda qoldirmasdan qatnashgan. Butga topinuvchi oʻlaroq tugʻilgan Taragʻaybek Chigʻatoy ulusi orasida birinchilardan boʻlib islom dinini qabul qilgan. Otasi Barqul Noʻyondek Taragʻaybek harb va siyosat ishlariga qiziqmagan va asosan islom dinini oʻrganish bilan umrini kechirgan. Temurbek tez-tez qabrini ziyorat qiladigan va keyinchalik qabri ustiga maqbara (1373–1374) qurdirgan Shamsiddin Kulol Taragʻaybekning piri boʻlgan. Sharofiddin Ali Yazdiy taʼkidlashiga koʻra:

"ulamo va sulaho va muttaqiylarga mushfiq va mehribon erdi va bularning majlisiga borur erdi…"

Onasi Takina xotun (Takina Mohibegim) buxorolik. Zafarnomada yolgʻiz otigina keltirilgan. 1403-yilda Temurbek Jenoa, Fransiya, Angliya qirollariga elchi qilib yuborgan, Sultoniya bosh rohibi (arxiyepiskop) Johannes de Galonifontibus Takina Xotunning oddiy oiladan ekanini yozadi. Temur saroyida yozilgan, biroq yozuvchisi aniq bilinmagan Muyizz al-Ansab (tarjimasi: Izzatli nasablar) asarida Takina Xotun barlos qabilasi bilan chegaradosh boʻlgan Chigʻatoy ulusining Yasaʼur qabilasidan ekanligi yoziladi. Arab tarixchisi Ibn Xaldun esa 1401-yilda Temur bilan shaxsan uchrashganini va Temurning oʻzi onasi qadimgi Eron hukmdori Manuchehr avlodidan ekanini aytganini yozib qoldirgan. Ahmad ibn Arabshoh oʻzining Ajoyib ul-maqdur fi navaib (fi axbor) at-Taymur (arabcha: عجائب المقدور في نوائب تيمور – tarjimasi: Temurdagi taqdirning ajoyibotlar) asarida uning Chingizxonning naslidan ekanligini yozadi. XVIII asrda yozilgan Amir Temur kimligi toʻgʻrisidagi kitoblarda Takina Xotun Buxoro „Sadr ash-Sharia“ (Shariat qonunlarini izohlovchi)si Ubaydullo Mahbubiyning qizi ekanligi qayd qilingan. Oʻzbek tarixchisi Turgʻun Fayziyev oʻzining „Temuriylar shajarasi“ (Toshkent, 1995) kitobida Temurbekning onasi toʻgʻrisida „Jangnomayi Amir Temur Koʻragon“ kitobiga tayangan holda Buxoro ulamolarining eng ulugʻi „Sadr ash-Sharia“ning qizi ekanligini keltiradi.

 
Shohi Zinda, Samarqand (8592825482)

Temurbekning opasi Qutlugʻ Turkon ogʻo va singlisi Shirinbeka ogʻo edi. Ular Temurbekdan oldin oʻlishgan va Samarqanddagi Shohi Zinda majmuasidagi maqbaralarda koʻmilishgan. Shuningdek, Mu‘izz al-ansab manbasiga ko‘ra, Temurning yana uch nafar ukasi — Juki, Alim Shayx va Suyurg‘atmish ham bo‘lgan.

Temur 1362-yilda Seyistonga birinchi kelishi chogʻida oʻng oyogʻidan va oʻng qoʻlidan Mamaqtuv (Yazdli Sharafiddin, Zafarnoma 19a,19b, 89b) tomonidan yoydan otilgan oʻqdan yaralangan. Temurbek Islom dini bilimlariga tayanib yurishlar qiladi va oʻzini „Islom qilichi“ sifatida taniltiradi. Islom dinini yoyish yoʻlida qilgan yurishlaridan keyin Abu Fotih otini oladi. 1402-yilda Izmir qal’a qamalida katolik gospitaliyerlarini, Gurjiston (Gruziya) nasroniylarini bir necha bor yutishi ortidan Abu Gʻoziy otini oladi. Turklar oʻz odatiga koʻra oʻz yetakchilarini Bek deb atashardi. Shu yuzdan Temurbek ham Bek otini oladi. 1404-yilda Samarqandda boʻlgan Kastiliya (ispaniya) elchisi Rui Gonzales de Klavixo oʻzining sayohat qoʻlyozma kundaligida ham Temurbek otini qoʻllaydi.

Temurbekning turk yoki moʻgʻul ekanligi tortishuvli hisoblanadi. Rui Gonsales de Klavixo Temurbekning kelib chiqishini Chigʻatoy ulusining ellariga bogʻlasa, nabirasi Muhammad Taragʻay (Ulugʻbek nomi bilan tanilgan) „Tarix-i arba ulus“ kitobida Shajarat al-atrak (Turklar kelib chiqishi)ni koʻrsatadi va unga koʻra Temurbek va ota-bobolari Yofas oʻgʻli Turkning bolalari ekanligini aytadi. Turk otli kishi esa butun turklarning otasi ekanligi koʻrsatiladi. Richard Bulliet Temurning qabilasi barloslarning moʻgʻullarga aloqasi yoʻqligini taʼkidlagan. Rene Grousset oʻzining L’empire des steppes, Atilla, Gengis-Khan, Tamerlan asarida Temurning kelib chiqishi Chingizxonga bogʻlanganligini, biroq uni moʻgʻullar bilan umuman birligi yoʻqligini va turk ekanligini yozadi. Temur tarixi boʻyicha 3 salmoqli kitobdan biri sanalgan Ahmad ibn Arabshohning "Ajoyib ul-maqdur fi navaib at-Taymur" kitobida Temurbekni barlos turki ekanligini yoziladi:

"Turklarda ham Arablarda boʻlganidek qabilalar va urugʻlar bordir va har bir qabilada vazir (qabilaboshi) bordir. U oʻz qabilasi ichida yashash tarzi boʻyicha maslahat beradigan yorituvchi chiroqdir. Ulardan birinchisi Arlot, ikkinchisi Jaloyir, uchinchisi Qavchin, toʻrtinchisi Barlosdir. Temur(bek) toʻrtichisidan chiqqandir.".

Yusuf Husayn oʻzing Two studies in early Mughal history asarida Temurbek turk ekanligidan gʻururlanar, oʻz oʻrnida oʻziga qarata aytilgan moʻgʻul soʻzini yomon koʻrardi deb taʼkidlagan. Oʻzbek tarix yozuvchilari Temurbekning soʻzsiz turk boʻlganligini aytib keladi. Temurbekning oʻzi yozganligi aytiladigan Mulfazot-i Temuriy (Temur qissalari yoki Temur tuzuklari) kitobida Taragʻaybek oʻgʻli bilan soʻzlashganda turk kelib chiqishli ekanligini aytgani yoziladi.

Til bilimlari

Temurbek oʻz ona tilisi chigʻatoy (eski turkcha yoki eski adabiy oʻzbekcha)cha va forschada soʻzlashgan. Temur arab tilida soʻzlasha olmagan va moʻgʻul tilida soʻzlasha olganligi haqidadagi manbalar tortishuvli. Uning davrida Turk (Eski oʻzbek adabiy tili)cha – soʻzlashuv, qoʻshin boshqarish, adabiyot va davlat ishlari tili, forscha – huquq, davlat ishlari, adabiyot va soʻzlashuv tili, arabcha – din tili boʻlgan. Amir Temur davlatida ham asosiy huquqiy ishlar – soliqlar yigʻish, gʻaznachilik ishlari, moliya ishlari fors tilida olib borilgan. Uning yurishlari chogʻlarida yilyozarlariga kunlik ishlarni turkcha va forscha tillarda yozib borishlarini buyurgan. Amir Temur tarixi haqida asosiy 3 ta asardan 2 tasi, Nizomiddin Shomiy – Zafarnoma, Sharafiddin Ali Yazdiy – Zafarnoma, aynan shu kunlik qoʻlyozmalarga asoslanib yozilgan kitoblardir. Rasmiy yozuv turi esa arab alifbosiga asoslangan fors va turk (eski uygʻur alifbosiga asoslangan oʻzbek yozuvi) yozuvlari edi.

Zafarnomda keltirilishicha 1391-yil 28-martda Oltin Oʻrda xoni Toʻxtamishxonga qarshi yurish chogʻida Temur hozirgi Qozogʻistondagi Ulugʻ togʻda askarlariga tosh keltirishlarini buyuradi va toshga oʻyib bitik yozdiradi. Nizomiddin Shomiy Zafarnomasida esa 1391-yil 28-aprelda ushbu bitik bitilganligi yoziladi. Bu bitikda 3 qator arabcha va 8 qator turklarning oʻz yozuvi boʻlmish eski uygʻur yozuviga asoslangan eski adabiy oʻzbekchada yozilgan.

“Mehribon va rahmli Alloh nomi bilan! Borliqning egasi, haqiqatning qo‘rg‘oni, hushyor himoyachi, qudratli va qudrat egasi, hayot va o‘limni ato etuvchi hikmatli zot! Yetti yuz to‘qson uchinchi yilda, qo‘y yilining bahorining o‘rta oyida [1391-yil 6-aprel], Turon sultoni Temurbek islom yo‘lida bulg‘or xoni To‘xtamishxonga qarshi uch yuz ming kishilik qo‘shin bilan yurish boshladi. Ushbu manzilga yetib kelgach, yodgorlik belgisi boʻlsin deb ushbu qoʻrgʻonni barpo etdi. Alloh xohlasa, Rabbimiz adolatni qaror toptirsin! Parvardigor yurt ahlini oʻz marhamatiga noil aylasin! Bizni duo bilan yodga olsinlar!”

Bu bitik 1935-yil avgust oyida Ulugʻ togʻdan kunbotar(gʻarb)da joylashgan Qaramoʻla togʻ yon bagʻri oldidagi Qarsaqpay mis koni yaqinida qozoq geologi Qanish Satbaev tomonidan topilgan. Shu sababli Qarsaqpay bitigi ham deb ataladi. Bitik bugungi kunda Sant-Peterburg (Roosiya Federatsiyasi)da Ermitaj muzeyida saqlanadi.

Temurning farzandlari rasmiy hujjatlarda fors va turkiy tillardan foydalanganlar. Masalan, 1398-yilda Temurning o‘g‘li Mironshoh Mirzo rasmiy hujjatni turkiy tilda, uyg‘ur yozuvida tuzishni buyurgan.

Mu‘izz al-ansabga ko‘ra, Temur saroyida faqat turkiy va fors tillarida yozuvchi kotiblar faoliyat yuritgan.

Temurning zamondoshi va 1401-yildan boshlab uni shaxsan tanigan asir tarixchi Ibn Arabshoh Temur haqida shunday yozgan: “Fors, turkiy va mo‘g‘ul tillariga kelsak, u ularni boshqalardan ko‘ra yaxshiroq bilgan”. Biroq, Princeton universiteti tadqiqotchisi Svat Soucek o‘zining Temur haqidagi monografiyasida Temur barlos qabilasiga mansub turk bo‘lganini, kelib chiqishi mo‘g‘ul nomi bilan bog‘liq bo‘lsa-da, amalda to‘liq turkiylashganini ta’kidlaydi. Uning fikricha, Temurning ona tili turkiy tilning chig‘atoy lahjasi bo‘lgan, shuningdek, u yashagan madaniy muhit tufayli fors tilini ham ma’lum darajada bilgan bo‘lishi mumkin. Soucekning fikricha, Temur mo‘g‘ul tilini deyarli bilmagan, garchi ayrim mo‘g‘ul atamalari hujjatlarda va tangalarda uchrab turgan bo‘lsa ham.

Siyosiy-harbiy hayoti

Siyosatga kirib kelishi

 
Temur otda. Temur va Toʻxtamishxon oʻrtasidagi jang (chap qism), 1420-1440-yillar, ehtimol Hirot. Toʻpqopi H.2153, 2a

Taxminan 1360-yilga kelib, Temur asosan mintaqadagi turkiy qabila vakillaridan iborat qoʻshini bilan harbiy yoʻlboshchi sifatida shuhrat qozondi. Temur Movarounnahrdagi harbiy yurishlarda ishtirok etdi. Volga Bulgʻoriyasini agʻdargan va vayron qilgan Qozogʻon bilan ham gʻoyaviy, ham oilaviy rishtalar orqali ittifoq tuzib, ming nafar suvoriy boshchiligida Xurosonga bostirib kirdi. Bu Temur boshqargan ikkinchi harbiy yurish boʻlib, uning muvaffaqiyati keyingi amaliyotlarga, jumladan, Xorazm va Urganchni boʻysundirishga yoʻl ochdi.

Amir Temur oʻzining ilk harbiy faoliyatini qoʻl ostidagi navkarlari bilan ayrim viloyat amirlariga xizmat qilishdan boshlagan. Ularning oʻzaro kurashlarida qatnashib, jasorat koʻrsatgan, janglarda chiniqqan, harbiy mahoratini oshirgan. Xondamirning yozishicha, otasi amir Taragʻoy Amir Temurni avval (1355) amir Joku barlosning qizi Nurmushk ogʻoga, soʻngra oʻsha yili (1355) Qazagʻonning nabirasi va amir Husaynning singlisi Oʻljay Turkon ogʻoga uylantiradi. Keyingi nikoh tufayli Amir Temur bilan Balx hokimi amir Husayn oʻrtasida ittifoq yuzaga kelib, ular birgalikda moʻgʻullarga qarshi kurashadilar. Amir Temurning Movarounnahrni birlashtirish yoʻlidagi harakati XIV asrning 60-yillari boshlaridan boshlandi. XIV asrning 50-yillari oxirida Movarounnahrda amirlarning oʻzaro kurashi kuchayib, amir Qazagʻon oʻldirildi. Mamlakatda siyosiy parokandalik avjiga chiqib, ogʻir tanglik sodir boʻldi. Xondamirning Habib us-siyar kitobida keltirilgan maʼlumotlarga qaraganda, ulus oʻnga yaqin mustaqil bekliklarga boʻlinib ketgan.

1358-yil Amir Qozagʻonbekning oʻlimidan soʻng Movarounnahrda boshlangan bosh-boshdoqlik chogʻida Temurbek amakisi Hoji Barlos bilan Kesh yerlarini boshqarardi. 1360-yil yanvarda Jeta (Moʻgʻuliston) xoni Tugʻluq Temur Movarounnahrga yurish qiladi.

Bu davrda Chigʻatoy ulusining sharqiy qismi – Yettisuv va Sharqiy Turkistonda hukmronlik qilayotgan moʻgʻul xonlari Movarounnahrdagi ogʻir siyosiy vaziyatdan foydalanib, bu yerda oʻz hokimiyatini oʻrnatishga harakat qiladilar. Jeta xonlaridan Tug‘luq Temur va uning vorisi Ilyosxoja 1360—1361 va 1365-yillarda Movarounnahrga bir necha bor bostirib kiradilar. Moʻgʻul xonlarining bosqinchilik yurishlari va zulmiga qarshi xalq harakati boshlanadi.

Biroq, Movarounnahr amirlari xalqqa bosh boʻlib, moʻgʻul bosqinchilariga qarshi kurashga jur’at eta olmaydilar. Ularning bir qismi dushman tarafiga oʻtadi, ikkinchi qismi esa el-yurtni tark etib, oʻzga mamlakatlardan boshpana izlaydilar. Amir Temurning amakisi, Kesh viloyatining hukmdori amir Hoji barlos Xurosonga qochadi.

Mana shunday ogʻir pallada siyosat maydoniga Amir Temur kiradi. Moʻgʻullarga qarshi turish uchun kuchlar nisbati teng emasligini hisobga olgan 24 yoshli Amir Temur 1360-yilning boshida Tugʻluq Temur tomonidan Keshga yuborilgan beklar bilan kelishadi. Sharoit taqozosi bilan xon xizmatiga oʻtib, uning yorligʻi bilan oʻz viloyatining dorugʻasi etib tayin qilinadi. Shubhasiz, bu noilojlikdan qoʻyilgan siyosiy hamda strategik qadam boʻlib, bu bilan Amir Temur moʻgʻullarning navbatdagi talon-tarojining oldini olgan, mamlakat va xalqni falokatdan qutqargan edi. Tugʻluq Temur orqasiga qaytib ketadi. Tugʻluq Temur bilan kelishgan Temurbekka Keshdan Sirdaryogacha boʻlgan yerlar topshiriladi. Xon hali Sirdaryodan oʻtib ulgurmay, Ilyosxoʻja amir Bekchik va boshqa yaqin amirlar bilan til biriktirib, Temurni davlat ishlaridan chetlashtirish, imkon tugʻilganda esa uni yoʻq qilishni rejalashtirdi. Bu fitnalar tobora kuchayib, xavfli tus oldi. Natijada Temur moʻgʻullardan ajralib, ularning dushmani – amir Husayn (amir Qozogʻonning nabirasi) tomoniga oʻtdi.

Bir muddat Temur va Husayn kichik qoʻshin bilan sarguzashtli hayot kechirib, Xorazm tomon yoʻl oldilar. U yerda Xiva yaqinidagi jangda hukmdor Tavakkal Qoʻngʻirot tomonidan magʻlubiyatga uchrab, qolgan askarlari bilan sahro ichkarisiga chekinishga majbur boʻldilar. Keyinchalik Mahon hududiga qarashli Mahmudiy qishlogʻi yaqinida ular Alibek Janiqurbon odamlari tomonidan asirga olindi va 62 kun asirlikda saqlandi. Tarixchi Sharafiddin Ali Yazdiyning yozishicha, Alibek ularni eronlik savdogarlarga sotmoqchi boʻlgan, biroq bu davrda Mahon orqali karvon oʻtmagan. Natijada Temur va Husayn Alibekning akasi amir Muhammadbek tomonidan ozod qilingan.

1362-yil kuzida Seyistonda Malik Qutbiddin dushmanlariga qarshi boʻlgan toʻqnashuvda Temur oʻng qoʻlining ikki barmogʻidan ayrildi va oʻng oyogʻidan ogʻir yaralandi. Shu sababli u umrining oxirigacha oqsoq boʻlib qolgan.

1364-yilgacha Temur va Husayn amirlar sifatida Amudaryoning janubiy sohilidagi Kahmard, Dargaz, Arsif va Balx hududlarida yashab, moʻgʻullarga qarshi partizan urushi olib bordilar.

1364-yilda moʻgʻullar Movarounnahrni tark etishga majbur boʻldilar. Movarounnahrga qaytgan Temur va Husayn Chigʻatoy sulolasidan boʻlgan Kobulshohni taxtga oʻtqazdilar.

1365-yil 22-may kuni tongda Chinoz yaqinida Chirchiq daryosi boʻyida Temur va Husayn qoʻshinlari bilan Ilyosxoʻja qoʻshinlari oʻrtasida tarixga „Loy jangi“ nomi bilan kirgan qonli jang boʻlib oʻtdi. Ilyosxoʻja qoʻshini son jihatdan ustun edi. Jang vaqtida kuchli yomgʻir yogʻib, koʻrish qiyinlashdi, otlar esa loyga botib qoldi. Shunga qaramay, Temur qoʻshinlari oʻz qanotida ustunlikka erisha boshladi. Hal qiluvchi paytda Temur Husayndan yordam soʻradi, biroq Husayn yordam bermay, aksincha chekinib ketdi. Bu holat jang taqdirini hal qildi. Natijada Temur va Husayn qoʻshinlari Sirdaryoning narigi tomoniga chekinishga majbur boʻldilar.

Bu orada Ilyosxoʻja qoʻshini Samarqanddan xalq qoʻzgʻoloni natijasida haydab chiqarildi. Bu qoʻzgʻolonga madrasa mudarrisi Mavlonozoda, hunarmand Abu Bakr Kalaviy va mergan Mirzo Xurdaki Buxoriy boshchilik qildilar. Shaharda xalq hokimiyati oʻrnatildi. Boy tabaqalarning mol-mulki musodara qilindi va ular yordam soʻrab Temur va Husaynga murojaat qildilar.

1366-yil bahorida Temur va Husayn Samarqandga yurish qilib, sarbadorlar qoʻzgʻolonini bostirdilar. Qoʻzgʻolon rahbarlari qatl etildi, biroq Temurning buyrugʻi bilan xalq orasida katta obroʻga ega boʻlgan qoʻzgʻolon yetakchilaridan biri – Mavlonozoda tirik qoldirildi.

1366-yil Amir Husayn va Amir Temur dushmanga aylanishadi. Amir Temur Amir Husayn tomon qo'shin tortadi. Temurbek Qarshiga qarab yuradi. Qarshi qamalida Musabekni 12000 otligʻini 243 kishi bilan yengadi. 1367-yil Moxon yaqinidagi Bermasda Bekishohga qarshi yurish qiladi. Temur dushmanni yengadi.

Amir Temur hokimiyati oʻrnatilishi

 
Temur Balxga hujum paytida 1370-yil.
 
1370-yilda Balxda Temurning taxtga o‘tirishi.

Amir Husayn oʻz bobosi amir Qazag‘on singari Chigʻatoy ulusining oliy amiri lavozimini egallashni rejalashtirayotgan edi. Qazagʻon oʻz vaqtida bu lavozimni kuch bilan egallagan edi. Natijada Temur va Husayn oʻrtasidagi munosabatlar yomonlashdi va har ikkalasi ham hal qiluvchi jangga tayyorgarlik koʻra boshladi. Bu vaziyatda Temurga Termiz sayyidlari, Samarqand shayxulislomi va keyinchalik uning ruhiy ustoziga aylangan Mir Sayyid Baraka katta yordam koʻrsatdi.

Husayn Sali-saroydan Balxga koʻchib oʻtib, qal’ani mustahkamlashga kirishdi. U hiyla ishlatishga qaror qilib, Temurni tinchlik shartnomasini tuzish bahonasida Chakchak darasida uchrashuvga taklif qildi va oʻz niyatining samimiyligini isbotlash uchun Qur’on ustida qasam ichishga vaʼda berdi. Temur ehtiyot chorasi sifatida uchrashuvga 200 yigit bilan bordi, Husayn esa 1000 askar bilan kelgan edi. Shu sababli uchrashuv amalga oshmadi.

Temur barcha kuchlarini toʻplab, Amudaryodan oʻtdi. Uning qoʻshinining ilgʻor qismlariga Suyurgʻatmish oʻgʻlon, Ali Muayyad va Husayn Barlos boshchilik qildilar. Biyya qishlogʻi yaqinida Temurni Andxud sayyidlarining boshligʻi Mir Sayyid Baraka kutib olib, unga oliy hokimiyat ramzi sifatida nogʻora va bayroq topshirdi. Balx tomon yurish davomida Temurga Karkaradan kelgan Joku Barlos, Xuttalondan amir Kayxusrav, Shibirgʻondan amir Zinda Chashm, shuningdek, Hulm va Badaxshondan kelgan qoʻshinlar qoʻshildi. Bu voqealarni eshitgan Husayn qoʻshinining koʻplab askarlari uni tark etdilar.

Shu yerda Chigʻatoy bek va amirlari, viloyat hokimlari va yirik amaldorlar ishtirokida qurultoy boʻlib oʻtdi. Unda Temurning sobiq raqiblari va bolalikdagi doʻstlari – Bayon Sulduz, amirlar Uljaytu, Kayxusrav, Zinda Chashm, Joku Barlos va boshqalar ham qatnashdilar. Qurultoy Temurni oliy amir etib sayladi. Shu paytdan boshlab uning davlati Turon deb atala boshlandi.

Temurning Chigʻatoy xoni Qazagʻonning qizi va Husaynning bevasi boʻlgan Saraymulkxonimga uylanishi unga „Koʻragon“ („xonning kuyovi“) faxriy unvonini olish imkonini berdi. Qurultoyda Temur Movarounnahr lashkarboshilaridan sadoqat qasamyodini qabul qildi. U oʻzidan oldingi hukmdorlar singari xon unvonini qabul qilmadi va faqat „Buyuk amir“ unvoni bilan kifoyalandi. Rasmiy xonlar esa Chingizxon avlodidan boʻlgan Suyurgʻatmishxon (1370–1388) va undan keyin uning oʻgʻli Mahmudxon (1388–1402) boʻldi.

Temur davlat poytaxti etib Samarqandni tanladi va markazlashgan davlat barpo etish yoʻlida kurash boshladi.

Kengayish davri

Temurbek Amir unvonini oladi va Samarqandni boshshahar etib belgilaydi. 1370-yil kuzida yirik Qurultoy oʻtkazadi. 1371-yil Amir Temur Jeta tomon 2 bora yurish qiladi. Hevak oʻlkasi va Kot shahri aslan Chigʻatoy ulusining yerlari boʻlsada, biroq u yerlar soliqlarini Xorazmdagi Soʻfiylar yigʻar edi. 1372-yil bahorda bu yerlarni qaytarishni koʻzlab Temurbek Xorazm tomon ilk yurishini qiladi. Temurbek Qot qal’asini qamal qiladi va qal’ani egallaydi. Temurbek Qovun arigʻiining oldida Husayn Soʻfiy bilan urushib dushmanni yengadi. Husayn Soʻfiy yengilishdan soʻng Xorazmga qarab chekinadi va oʻsha yerda oʻladi. Temurbek Yusuf Soʻfiy bilan yarashadi va ortiga qaytadi. Qaytish ortidan Yusuf Soʻfiy Kotni talaydi. Temurbek 2-bora Xorazm tomon yuradi. Temurbek qudachilik qilish uchun bu gal Xorazmni urmaydi. 1375-yil yanvarda Temurbek Jeta tomon 3-bora yurish qiladi. Ili daryosi boʻyida urushda Temurbek dushmanni yengadi. 1376-yil Temurbek Xorazm tomon 3-yurishini qiladi. Biroq bu yurish chogʻida Sari Bugʻa va Odilshoh yovlik yoʻliga oʻtgani uchun ortiga qaytadi. Keyi 4-bora Jetaga yurish qiladi. Temurbek qoʻshini Jeta xoni Qamariddinni toʻla yengadi. Shu yili toʻngʻich oʻgʻli Jahongir Temuroʻgʻli oʻladi. Temurbek 5-bora Jeta tomon yuradi va Toʻqtamish oʻgʻlon bilan uchrashadi. Toʻqtamishga Sigʻnoq va Sabron oʻlkalarini beradi. 1376-yilning oʻzida Temurbek Oʻrisxon tomon qoʻshin tortadi. Jayron Qamishda yogʻiy qoʻshinini yengadi. 1377-yilda Samarqandga qaytadi. Temurbek qaytishi ortidan Toʻqtamish hokimiyati yiqiladi. Temurbek Toʻqtamishni yana qoʻllaydi va qurol-yaroq bilan taʼminlaydi. 1379-yil Temurbek Xorazm tomon 4-bora yurish qiladi. Xorazm qal’a qamalida Yusuf Soʻfiy Temurbek bilan birga-bir urushishni soʻraydi. Temurbek soʻrovni sharaf bilib yolgʻiz oʻzi qal’a ostiga boradi. Biroq Yusuf Soʻfiy tashqariga chiqmaydi. Temurbek qal’ani egallaydi. 1381-yilda Temurbek Eron oʻlkasi tomon qoʻshin tortadi. Temurbek ketma-ket Fushanj qal’asini va Hirotni oʻz davlati yerlariga qoʻshib oladi. Keyin Samarqandga qaytadi. 1382-yil boshlarida Xuroson tomon yurish qiladi. Kalot qal’asi va Tushriz qal’asini egallaydi. Ortidan Mozandaron Tomon yoʻl oladi. Biroq Alibekning Kalotga yurishi yuzidan Temurbek orqaga qaytadi. Keyin Samarqandga qaytadi. 1383-yil yozida Temurbekning xotini Dilshod ogʻo va egachisi Qutlugʻ Turkon ogʻo oʻladi. Jeta tomon qoʻshin joʻnatgan Amir Temur oʻzi Mozandaron tomon yuradi. 1383-yil kuzida Sabzavor qal’asi yiqitildi. Temurbek Seyiston tomon yoʻl oladi. Rizo qal’a qamalida Shoh Qutbiddinni yengadi va Seyistonni oladi. Keyin Boʻst tomon yuradi. Qal’ayi Toqni va Boʻst qal’asini egallaydi. Hirmand daryosi boʻylab yurib Hazorbaro qal’asi(dinsizlar qal’asi) va Dahna qal’asini egallaydi. Qaytishda Afgʻoniylar bilan urushda dushmanni yengadi. Seyiston va Zobuliston qoʻshilishi ortidan Temurbek Samarqandga qaytib keladi. 1384-yil bahorida qayta Mozandaron tomon yoʻl oladi. 1385-yil yozida Sultoniya shahrini oladi. Soʻngra Omul va Sori oʻlkalarini qoʻl ostiga kiritadi va Samarqandga qaytadi. Temurbekning Eron oʻlkalaridan qaytishi ortidan Toʻqtamishxon Eronga bostirib kiradi va shahar va qishloqlarni talaydi. 1386-yil oʻtmishda 3-yillik yurish oti bilan ingan yurishini boshlaydi. Luristonda qaroqchilar urilishidan keyin Ozarbayjon yerlari tomon yoʻl oladi. Sulton Ahmad Tabrizni tashlab qochishi yuzidan Temurbek Tabrizni oladi. Gurjistonga qarab yurishda Garni, Sarmoluka va Qars qal’alarini oladi. Gurjiston boshshahri Tiflis (Tbilisi)ni oʻzgadinlilarga qarshi kurashib fath qiladi. Temurbek Gʻoziylik urushidan keyin Qorabogʻga boradi. 1387-yil Toʻqtamish Kaspiy (Xorazm dengizi)ning kunbotari oldidan oʻtgan yoʻl orqali Ozarbayjonga qarab qarab qoʻshin joʻnatadi. Temurbek qoʻshini ol qoʻshin gʻajirchilari Toʻqtamish qoʻshinini uradi. Amir Temur karvontalar Turkman qaroqchilarini yoʻqotish uchun Oydin, Avniq va Arzirum qal’arini yiqitadi. Keyin Van va Vaston oʻlkalari tomon yoʻl oladi. Van qal’a qamali 20 kun choʻziladi va qal’a egallanadi. Kurdiston va Urmiya Turkiga oʻz noiblari belgilaydi. 1387-yil kuzida Fors oʻlkasiga qarab yuradi. Xamadon oʻlkasidan oʻtib Isfahon qal’asini egallaydi. Biroq Isfahonliklarning yanglish urushi sabab Isfahon shahri eli qirgʻin qilinadi. Shu yil oxirida Sheroz shahri olinadi. Biroq Temurbek Toʻqtamishxonning ontlashmani buzib Movorounnahrga qilgan yurishi ketidan Samarqandga qaytadi. 1388-yil koʻklam chogʻida Amir Temur Xorazmga 5-gal yurish qiladi. Xorazm qal’asini buzib ichiga arpa ektiradi va shahar elini Samarqandga koʻchirtiradi. Soʻngra Toʻqtamishxon tomon qoʻshin tortib boradi. 1389-yil Temurbekning izidan kelayotganini bilib qolgan Toʻqtamishxon ortiga chekinib ketadi. Kengash bilan soʻzlashgan Temurbek Jeta tomon 5 chi yurishini qiladi. 1389-yil yozida Jeta qoʻshinlarini yengib Samarqandga qaytib keladi. 1391-yil Dashti Qipchoq tomon yurish qiladi. Amir Temur 18/06/1391 Qunduzcha urushida Toʻqtamishxon bilan toʻqnashadi. Qoʻshinini yetti boʻlak qilib tizgan Temurbek yogʻiyni yengadi. 1392-yil koʻklam boshida Samarqandga qaytadi. 1392-yil yozida oʻtmishda 5-yillik yurish oti bilan ingan yurishini boshlaydi. Omul va Gitisiston qal’asi olinadi. Temurbek 1393-yil boshida Iroq tomon qarab yuradi. Olinmas deb atalgan Safed qal’asi olinadi. Potila yeri yaqinidagi urushda Temurbek Fors oʻlkasing shohi Shoh Mansurni yengadi va Shoh Mansurning boshi kesiladi. Temurbek Eron oʻlkasi noibligini Muzaffar oilasidan olib oʻz beklariga boʻlib beradi. 1393-yil kuzida Bogʻdodga yetib keladi. Sulton Ahmad Jaloyir urushsiz qal’ani tashlab qochadi va Temurbek Bogʻdodni egallaydi. 1393-yil qish boshida olinmas deb atalgan Tikrit qal’asi olinadi. Ortidan Diyorbakr tomon joʻnab u yerda oʻz yoʻrigʻini oʻrnatadi. 1394-yil Ruha(Urfa) tomon borib u yerda oʻz yoʻrigʻini oʻrnatadi. 1394-yil yanvarda Temurbekning ikkinchi oʻgʻli Umarshayx oʻladi. Mardin qal’asi olinadi. Ortidan 3-4 ming yildan buyon olinmagan Homid qal’asi olinadi. 14/07/1394 da Avniq qal’asi yiqitiladi. Amir Temur Gurjiston oʻzgadinlilari ustiga yana bir bor yurish qilib talaydi. Ortidan Toʻqtamishxon ustiga yurish qiladi. 15/04/1395 da Tarak daryosi yoqasida Temurbek Toʻqtamish bilan toʻqnashadi. Temurbek Toʻqtamishxonni tamoman yengadi. Temurbek Joʻjixon ulusini urish uchun Oʻrus tomon yuradi. Ulus boshshahri Saroy Botu qal’a shahri qulatiladi. Ortidan Qorasuv(Voronej) otli Oʻrus viloyati yagʻmolanadi. Keyin Maskav(Moskva) shahri tomon yuradi va u yerni talaydi. Temurbek Ozoq(Azov) qal’asini oladi. 1396-yil Temurbek Elburzkoʻhga qaytadi. Olinmas deb atalgan Kula va Tovus qal’alarini oladi. Temurbek Kavkaz va shimoldagi oʻlkalarda oʻz hokimiyatini oʻrnatgandan keyin 18/07/1396 Hamadondan Samarqand tomon yoʻlga tushadi. 1398-yil Amir Temur Chinga yurish qilishni istagan boʻlsada kengash soʻziga koʻra Hindiston tomon yuradi. Musulmonlar soʻrovi sabab 1398-yil yoz boshlarida Katur gabr(kofir)larini yoʻq etadi. 1398-yil sentabrda Puriyon Afgʻonlarini yengadi. 25/10/1398 da Shohnavoz qal’asi olinadi. Ketidan Batnir, Sarasati, Fathobod va Amurani kentlari yerlari davlat yerlariga qoʻshib olinadi. Temurbek 1 oy ichida 20 dan ortiq qal’a qamallari va urushlarda yutadi. 16-17/12/1398 Dehli sultoni Mahmud Sulton bilan toʻqnashadi. Temurbek Filli Mahmud Sulton qoʻshinlarini sochib yanchib tashlaydi. 18/12/1398 da Dehlida Temurlilar davlati bayrogʻi ilinadi. Temurbek 10/01/1399 Gang daryosi boʻyida gabrlarga qarshi urushadi va dushmanni yengadi. 12/01/1399 da bir kunda 3 bora urushadi va yovlarining barisini yengadi. 14/10/1399 da Hindiston yurishidan qayta boshlaydi. Suvalak togʻida dinsizlarga qarshi va Jammu oʻlkasida oʻzgadinlilarga qarshi gʻazo qiladi. Amir Temur 28/04/1399 da Samarqandga kirib keladi. Shu yil kuzida oʻtmishda 7-yillik yurish oti bilan ingan yurishini boshlaydi. 1400-yilda Gurjiston tomon yurish qiladi. Zarit va Svanet qal’alarini egallaydi. Bu yerda oʻz hokimiyatini oʻrnatib ortga qaytadi. Shom oʻlkasi tomon yoʻl olgan Temurbek Bihishti va Ayntob qal’alarini oladi. 28/10/1400 da Temurbek Halab qal’asini oladi. Xama, Xams va Baʼalbak kentlari egallanadi. 05/01/1401 da Damashq urushida Temurbek Mamluq davlati sultoni Farajni uzil-kesil yengadi. Temurbek Damashqni oladi. Keyin Shomdan Iroq tomon yuradi. 09/07/1401 da Temurbek Bogʻdodni qayta egallaydi va buzdiradi. Keyin Tabriz tomon yuradi. Undan chiqib Qorabogʻ tomon yuradi. Bu orada Usmonli bilan orasi sovigan Temurbek Rum(Anadoʻli, bugungi Turkiya) tomon yuradi. Shu qishda Tartum qal’asi ortidan Qamoh va Horun qal’alarini oladi. Qaysariya va Anquriya(Anqara) qal’a qamallari chogʻida Boyazid Yildirim qoʻshini bilan Anqara yaqiniga kelganini bilgan Temurbek Boyazitga qarshi qoʻshinini tizadi. 20/07/1402 Anqara urushida Temurbek Boyazid Yildirimni uzil-kesil yengadi. Yengish yorliqlari dunyoning 4 tomoniga yuboriladi. Birin-ketin Rumdagi shaharlar egallanadi. 02/12/1402 da Amir Temur Izmir tomon yuradi. 14 kundan qisqa chogʻda 7 yil Usmonli davlati ola bilmagan Izmir qal’asi olinadi. Ortidan Egridir va Nasibin qal’alari olinadi. Temurbek Rum viloyatidan chiqib Gurjiston tomon yuradi. Umuman olib boʻlmas deb atalgan Kartin qal’asini oladi. Qishni Qorabogʻda oʻtqazgan Temurbek 26/03/1404 da Samarqand tomon yuradi. 19/05/1404 da yana biror bora umuman olinmagan qal’a Feruzkoʻh qal’asi 2 kunda oladi. 1404-yil iyulda Amir Temur Samarqandga kelib tushadi. 1405-yil Xitoyni olishni istagan Temurbek Xitoy tomon yurishini boshlaydi. 14/01/1405 da Oʻtrorga kelib tushadi. Biroq yurish yakuniga yetmaydi. 1405-yil 18-fevralida ayozning ayozli kunlarida Temurbek Oʻtrorda hayotdan koʻz yumadi. 23/02/1405 da Sohibqiron Amir Temur Samarqandda Goʻri Amirda koʻmiladi.

Amir Temurning boshqa davlatlar bilan siyosiy bogʻlanishlari

Oltin Oʻrda davlati – Toʻqtamishxonning yengilishlaridan keyin Temurbek Oltin Oʻrdada oʻzi xon belgilab keladi va savdo aloqalarini saqlaydi. Oltin Oʻrda Temurbek davlati boʻyinturugʻi ostiga toʻla kirmasada ortiq xavf tugʻdirmaydigan davlatga aylanadi. Oltin Oʻrda davlatining choʻkish davri boshlanadi.

Mamluqlilar davlati – Shomdagi qaqshatqich yengilishdan keyin Mamluqli davlati Temurbekning soʻrovlarini, elchi Atalmishni qoʻyib yuborish va soʻralgan mollarni berish, oʻtaydi. Urushdan oldin va keyin bir necha bora 2 tomondan ham elchilar borib keladi. Maktublar almashiniladi. Temurbek davlati boʻyinturugʻi ostiga kiradi.

Jete davlati – 5 bora ogʻir yurishlardan soʻng Jete yoki Moʻgʻuliston Temurbek davlati boʻyinturugʻi ostiga toʻla kirmasada ortiq xavf tugʻdirmaydigan davlatga aylanadi.

Dehli sultonligi – Dehlidagi qayta tiklanib boʻlmas yengilishdan keyin Temurbek davlati boʻyinturugʻi ostiga kiradi.

Usmonli sultonligi – Anqara urushidagi qaqshatqich yengilishdan keyin Usmonli davlati Temurbek davlati boʻyinturugʻi ostiga kiradi. Usmonli davlatida bir necha yillik Fitrat chogʻi boshlanadi.

Gurji qirolligi – bir necha bora talanishi va bosib olinishi ortidan Temurbek davlati boʻyinturugʻi ostiga kiradi. Yillik belgilangan soliq toʻlashi belgilanadi.

Eron, Afgʻoniston va Kavkazdagi davlatlar – barchasi Temurbek davlati ichiga kiradi.

Rus davlati – Toʻqtamishxonning yengilishi ortidan Temurbekka bir qancha sovgʻa salomlar oʻtaydi. Bir qancha shaharlari tekislanadi. Moskva yagʻmosi esa tarixchilar orasida tortishmali. Koʻplab rus tarixchilari, aynan kim Yakubovskiy. A.Y va Grekov. B. D „Oltin Oʻrda va uning qulashi“(Zolotaya Orda i ee padenie) kitobida Temurbek Mashkav(Moskva)ni olmaganligi, Mashkav olinganlgi va talanganligi toʻgʻrisida oʻz kitoblarida bilgi bergan Nazimiddin Shomiy va Sharafiddin Ali Yazdiylarning jugʻrofiya(geografiya) bilimlari Rus geografiyasi borasida yetarli emasligini, ular ikkovlari birdek adashib Ryazanni Moskva deb oʻylaganliklarini aytib oʻtadilar. Biroq Nizomiddin Shomiy va Sharafiddin Ali Yazdiyda Moskvani va undanda uzoqroqda, shimolroqda boʻlgan yerlarningda aniq geografik bilimlari borligiga tegishli bir necha bitiklar uchraydi.

Fransiya qirolligi – Usmonli davlati yengilishi ortidan Temurbek davlati bilan savdo aloqalari oʻrnatilishi kelishiladi. Elchilar va maktublar almashinuvi boʻladi.

Kastiliya(Ispaniya) qirolligi – Usmonli davlati yengilishi ortidan Temurbek davlati bilan savdo aloqalarini oʻrnatilishi kelishiladi. Elchilar va maktublar almashinuvi boʻladi.

Vizantiya imperiyasi – Usmonli davlati yengilishi ortidan Istanbul uchun Temurbekka juzya(din soligʻi)ni oʻtaydi. Elchilar almashinuvi boʻladi.

Xitoy davlati (Ming imperiyasi – Xitoy bilan savdo aloqalari va elchilar almashinuvi mavjud boʻlgan. Temurbekning oʻlimi ortidan Xitoy yurishi qoldiriladi.

Oq Oʻrda bilan jang

 
Temurning Oltin Oʻrdaga qarshi 1391-yildagi yurishi
 
Temurning Oltin Oʻrdaga qarshi 1395-yildagi yurishi

Amir Temur Movarounnahrni moʻgʻullar hukmronligidan ozod etib, bu qadimgi mamlakatda mustaqil davlat barpo etgan boʻlsada, hali mamlakatda barqaror tinchlik oʻrnatilmagan edi. Bir tomondan ayrim viloyat hokimlari Amir Temur hokimiyatini tan olishdan bosh tortib turgan boʻlsalar, ikkinchi tomondan mamlakatning sharqiy va shimoliy hududlari notinch edi. Moʻgʻuliston bilan Oq Oʻrda hukmdorlari Fargʻona vodiysining sharqi, Oʻtror, Yassi (Turkiston) va Sayram shaharlariga xavf solib, bu hududlarga tez-tez hujum qilar va aholini talon-taroj qilardi. Shuning uchun ham Amir Temur dastlabki yillarda mamlakat sarhadlari xavfsizligini taʼminlashga katta ahamiyat berdi. Isyonchi amirlarga qarshi shafqatsiz kurash olib bordi. 1370-yil kuzi va 1371-yil bahorida amir Zinda Chashmga zarba berib, Shibirgʻon viloyati boʻysundirildi. Balx va Toshkent viloyatlari ham Amir Temur hokimiyatini tan oldilar. Ammo Xorazm Oq Oʻrda hukmdorlariga suyanib, hanuz boʻysunishdan bosh tortib kelardi. Xorazmni Amir Temur Chigʻatoy ulusining ajralmas qismi deb hisoblab, uni oʻz davlatiga qoʻshib olish siyosatini tutdi. Ammo bu masala elchilar vositasida tinch yoʻl bilan hal etilmagach, Amir Temur Xorazm hududiga besh marotaba yurish qildi. Birinchi yurishi 1371-yil yoz (iyul)ida Kat shahrini egallash bilan yakunlandi. Amir Temurning 1373-yil bahori va 1375-yil yozida Xorazm tomonga qilgan ikki yurishi natijasiz tugadi. Bu asnoda Oltin Oʻrda xoni Toʻxtamish bilan ittifoq tuzib olgan Xorazm hukmdori Yusuf soʻfi, uning yordamida Amir Temur davlati hududlariga bir necha bor yurish qilib, Qorakoʻl viloyati va Buxoro tumanlarini talon-toroj etdi. Bunday vaziyat, shubhasiz, 1379-yilda Amir Temurni toʻrtinchi marotaba Xorazmga qoʻshin tortishga majbur etdi. Lekin, bu yurish ham avvalgilari kabi sulh tuzish bilan tugadi. Biroq shunga qaramay, Yusuf soʻfi ilgari Xorazmning Chigʻatoy ulusiga tegishli boʻlgan janubiy-sharqiy (Kat va Xiva shaharlari birga) qismini yana qaytadan bosib oldi. Amir Temur davlatiga nisbatan Yusuf soʻfining tutgan bunday tajovuzkorona siyosati Xorazm ustiga Amir Temurning beshinchi marta yurish qilishiga sabab boʻldi. 1388-yilda Xorazmning poytaxti vayron etilib, uning hududlari Amir Temur davlatiga boʻysundirildi.

Mogʻuliston istilosi

 
Amir Temur davlati

Bu orada Amir Temur Moʻgʻuliston hokimi Qamariddin bilan ham toʻqnashib qoldi, chunki bu davrda uning Movarounnahrga boʻlgan talonchilik xurujlari kuchayib ketgandi. 1370 – 71-yillarda u Toshkent va Andijon ustiga bir necha bor bosqin qilib, talab qaytgandi. 1376-yilda esa Qamariddin hatto Fargʻona vodiysining talaygina qismini bosib oldi. Amir Temur mamlakatning shim.-sharqiy hududlariga nisbatan boʻlayotgan muttasil taxdidni bartaraf qilish uchun Qamariddinga jiddiy zarba berishga kirishadi. Yigirma yil (1371 – 1390) mobaynida Sohibqiron Moʻgʻulistonga yetti marta yurish qilib, moʻgʻul hukmdorlari Anqotoʻra va Kamariddin ustidan gʻalaba qozondi. Shu zaylda Amir Temur Movarounnahr va Xorazmda ichki tarqoqlik, oʻzaro nizolar, shuningdek Moʻgʻuliston tomonidan boʻlib turgan tazyiqqa chek qoʻyib, ushbu hududda yashovchi elu elat va xalqlarni yagona davlatga birlashtirdi. Bu shubhasiz, Movarounnahr aholisi taqdirida ijobiy ahamiyat kasb etdi.

Eron va Kavkaz yurishlari

Ammo, Amir Temur bu bilan qanoatlanmadi. Tez orada u qoʻshni davlatlar va xalqlar ustiga yurish qilib, ularni oʻziga boʻysundirish va markazlashgan buyuk saltanat barpo etishni oʻz oldiga maqsad qilib qoʻydi. Bu davrda Oltin Oʻrda, Xuroson va Erondagi ijtimoiy-siyosiy vaziyat uning uchun juda qoʻl keldi. Amir Temur harbiy yurishni Xurosondan boshladi. 1381-yil u Hirotni egalladi. Saraxs, Jom va Qavsiya sh.lari jangsiz taslim boʻldi. Xuroson, xususan uning poytaxti Hirot strategik jihatdan muhim ahamiyatga ega boʻlib, Eron, Iroq, Shom va boshqa mamlakatlarga oʻtishda koʻprik vazifasini oʻtardi. 1381 – 84 yillar davomida Amir Temur Eronning katta qismini egalladi. Avval (1381) Kalot, Turshiz va Sabzavor, keyin (1383) Seistonning Zireh, Zova, Farah va Bust qalʼalari, 1384-yilda esa Astrobod viloyati va Ozarbayjonning Omul, Sori, Sultoniya va Tabriz shaharlari istilo qilindi.

Amir Temurning 3 yirik istilolari

Amir Temur Eron, Ozarbayjon, Iroq va Shom (Suriya) ustiga 3 marta lashkar tortdi. Bu yurishlar tarixda „3 yillik“, „5 yillik“ va „7 yillik“ urushlar nomi bilan mashhur. 3 yillik (1386 – 1388) harbiy istilolar oqibatida Janubiy Ozarbayjon, Iroqning shimoliy qismi, Gurjiston va Van koʻli atrofidagi yerlar egallandi.

3 yillik istilo

Amir Temur shu bilan birga shimoliy-gʻarbdan, yaʼni Oltin Oʻrda tomonidan boʻlayotgan tazyiqqa barham berish maqsadida Toʻxtamishga qarshi 3 marta qoʻshin tortishga majbur boʻldi. U 1389-yilda Dizaq (Jizzax)ning Achchiq mavzeida, 1391-yilning 18-iyunida (hozirgi Samara bilan Chistopol shaharlari orasida joylashgan Qunduzcha (Kondurcha) daryosi vodiysida (qarang Qunduzcha jangi) va nihoyat, 1395-yilda (28 fevral) Shimoliy Kavkazda Terek daryosi boʻiida Toʻxtamish qoʻshiniga qaqshatqich zarba beradi (qarang Terek daryosi boʻyidagi jang). Amir Temur harbiy yurishlari natijasida Quyi Idil (Volga) viloyatlari, Saroy Berka, Saroychik va Hojitarxon (Astraxon) kabi shaharlar gʻorat qilindi. Amir Temur Toʻxtamishni quvib Ryazan viloyatigacha bordi va Yelets shahrini ishgʻol qildi. Sharafuddin Ali Yazdiy Amir Temurning Moskva istilosini shunday taʼriflaydi: „Sohibqiron Maskavga sorikim, Rusning shaharlaridan erdi, tavajjuq qildi. Anda yetkonda nusratshiʼor cheriki ul viloyatni (shahar va atrofini) chobtilar va andagʻi hokimlarni tobeʼ qildi. Va cherikning eliklariga sonsiz mol tushti…“ („Zafarnoma“, 179-bet). Bu urushda Azaq (Azov), Kuban va Cherkas yerlari ham kuchli aziyat chekegandi. Qizigʻi shundaki, Amir Temur Idilning Turotur kechuvi boʻyida Oʻrusxonning oʻgʻli Quyrichoq oʻgʻlonni chaqirtirib, unga qoʻlga kiritilgan sobiq Joʻchi ulusini inʼom etdi. Rossiya tarixchilari B. D. Grekov va A. Yu. Yakubovskiyparnmnt yozishlaricha, Amir Temurning Toʻxtamish ustidan qozongan gʻalabasi, faqat Markaziy Osiyo uchun emas, balki butun Sharqiy Yevropa, shuningdek tarqoq Rus knyazliklarining birlashishi uchun ham buyuk ahamiyat kasb etgan.

5 yillik istilo

Shundan soʻng Amir Temur butun eʼtiborini Eron, Iroq, Suriya, Kichik Osiyo va Hindiston yerlarini uzil-kesil zabt etishga qaratdi. U besh yillik (1392 – 1396) urush davomida Gʻarbiy Eron, Iroqi Ajam va Kavkazni egalladi, natijada muzaffariylar va jaloiriylar sulolasining hukmronligi barham topdi.

Hindiston istilosi

 
Temurning Hindistonga yurishi

Amir Temurning Hindiston istilosi (1398-yil may – 1399-yil mart) qariyb 11 oy davom etdi. Amir Temur Hindistondan katta oʻlja, shu jumladan 120 jangovar fil bilan qaytdi. Oʻljalarning bir qismi qoʻshinga taqsimlab berildi, qolgani Samarqand va Kesh shaharlarida olib borilayotgan qurilishlarga sarflandi.

7 yillik istilo

 
Temur Misrning mamluk sultoni Sulton Nasiraddin Farajga magʻlubiyat keltiradi.
 
Temurning Usmonli imperiyasiga yurishi

Amir Temurning 1399 – 1404-yillarda olib borgan harbiy yurishlari natijasida Shomning Halab (Aleppo), Xums, Baalbek (Baʼalbak), Dimishq (Damashq) kabi yirik shaharlari va Iroqi Arabning Ubuliston oʻlkasi (qad. Kappadokiya) bilan Bagʻdod, shuningdek Turkiyaning katta qismi zabt etiladi. Anqara jangida Amir Temur jahonning buyuk sarkardalaridan biri Boyazid Yildirim ustidan gʻalaba qozondi. Turk sultoni asirga olindi. U bilan birga xotini serb malikasi Olivera, oʻgʻillari Muso va Iso Chalabiylar ham asirga tushdilar. Soʻng, Amir Temur Anadolu yarim orolini egallab, Oʻrta dengizning sharqiy sohilida joylashgan Izmir shahrini zabt etdi va salibchilarning Yaqin Sharqdagi oxirgi qarorgohiga barham berdi. Soʻngra, Egey dengizida joylashgan Xios va Lesbos orollaridagi Genuya mulklarining hukmdorlari unga taslim boʻldilar, Misr ham oʻz itoatkorligini izhor etdi. Amir Temur Anqara, Nikeya, Bursa va Izmir shaharlarini egallab, Vizantiya va butun nasoro olamining Boyazidga yigʻib bergan bojlaridan iborat katta boylikni qoʻlga kiritdi. Birgina Bursa shahridan olingan oltin va javohirlarning oʻzi kattagina karvonga yuk boʻlgan. Bandi qilingan Boyazid oʻrdugohga olib kelingach, Amir Temur unga hurmat va ehtirom koʻrsatdi. Uning vafotidan soʻng (1403-yil 9-mart) esa vorislariga himmat koʻzi bilan boqib, ularga beqiyos muruvvatlar qildi. Chunonchi Boyazidning toʻngʻich oʻgʻli Sulaymon Chalabiyni turklarning Yevropadagi viloyatlariga hokim etib tayinladi. Edirne (Adrianopol) shahri uning poytaxti qilib belgilandi. Anadoluning shimoliy-gʻarbiy qismi suyurgʻol sifatida Iso Chalabiyga inʼom qilinib, Bursa shahri uning poytaxtiga aylantirildi. Usmoniy turklar davlatining markaziy qismini boshqarishni Muso Chalabiyga topshirdi.

Amir Temur Usmoniy turklar davlatini butunlay bosib olish niyatida boʻlmagan, chunki u Yevropa davlatlarining Yaqin Sharq mamlakatlariga nisbatan tajovuzkorona niyatda ekanligini yaxshi tushunar edi. Shuning uchun ham Amir Temur Usmonli turklar davlatini saqlab qoldi va Boyazidning vorislariga muruvvat qoʻlini choʻzdi. Shunday boʻlsada, Boyazid ustidan qozonilgan bu gʻalaba bilan Amir Temurni Fransiya qiroli Karl VI (1380 – 1422), Angliya qiroli Genrix IV (1399 – 1407) tabriklab, unga maxsus maktub yubordilar. Chunki Amir Temur endigina uygʻonayotgan Yevropaga islom dinini yoymoqchi boʻlgan Usmoniy turklar davlatiga zarba berib, Yevropadagi nasroniylarning xaloskoriga aylangan edi.

Xitoyga yurishining boshlanishi

Amir Temur Kichik Osiyodan Samarqandga qaytgach, 1404-yil 27-noyabrda 200 ming qoʻshin bilan Samarqanddan Xitoy safariga chiqdi. Biroq Xitoy ustiga yurish Amir Temurning Oʻtrorda vafoti (1405-yil 18-fevral)amalga oshmay qoldi. Maʼlumki, Amir Temur 1405-yil kuchli shamollash sababli olamda oʻtdi deyiladi. Lekin, Amir Temurni vafotini tezlashtirgan boshqa sabablar ham bor. Ibn Arabshohning yozishicha (1436-yil yozilgan) kuchli sovuq natijasida Temur ibrida (sovuqdan jismni zaiflashtiradigan kasallik) kasaliga chalinib, tabiblar uni dad etish maqsadida tayyorlagan tarkibida isitadigan moddalar, xushboʻyliklar va rezavorliklar boʻlgan xamr aragʻini isteʼmol qilgan. Tarixchi, Xondamirning fikricha Amir Temur oʻlimini tabiblar Dori sifatida tayyorlagan araq tezlashtirib yuborgan. Xondamir „ Habib us-siyar“ asarida shunday yozadi: "…sohibqiron shu asosda araqqa ragʻbat koʻrsatdi, unga javhar keltirishlarini buyurdi, koʻrinishidan suvdek boʻlsa ham sifati jihatidan olovdek edi. Oliyjanob Sohibqiron ikki kecha kunduz araq ichdi, ammo aslo ovqat yemadi. Shuning uchun mijozoda oʻzgarish yuz berdi. Bu oʻzgarishni tabiblar xumor belgisi boʻlsa kerak deb tushundilar. Yana unga bir-ikki qadah berdilar, harorati biroz taskin topdi, ammo vujudi va tabiatiga sharob taʼsir qildi shekilli, issigʻi Yana koʻtarilib ketdi. Sohibqiron sogʻligʻi yomonlashdi. Mazkur ichimlik bu vaqtda faqat tabobatda qoʻllanilib, mast qiluvchi funksiyasi oʻzlashtirilmagan edi. Temur kasalining kuchayishi va koʻp miqdorda isteʼmol qilingan araq sabab boʻlgani haqida oʻsha davr tarixchisi Hofiz Abru ham yozadi.[2] Amir Temurning vafoti haqidagi xabar garchi avvalda sir tutilsada, ammo koʻp vaqt oʻtmay bu noxush xabar mamlakat boʻylab tarqalib ketadi. Amir Temurning jasadi Samarqandga olib kelinib dafn qilinadi (qarang Amir Temur maqbarasi).

 
Amir Temurning Samarqanddagi maqbarasi
 
Amir Temurning Samarqanddagi maqbarasi

Amir Temur siymosiga tarix va madaniyat nuqtai-nazaridan qarashlar

Amir Temur davrida madaniyat va fan

 
XVI asr italyan rassomchiligida Temurning tasviri
 
XVI asrda fransuz rassomi tomonidan yaratilgan Temur tasviri

Amir Temur – buyuk davlat asoschisi hisoblanadi. U Hindiston hamda Xitoydan Qora dengizga qadar, Sirdaryo va Orol dengizidan Fors qoʻltigʻiga qadar gʻoyat katta hududni qamrab olgan markazlashgan ulkan saltanatga asos soldi. Bundan tashqari Amir Temur davlatiga Kichik Osiyo, Suriya, Misr va shim.-gʻarbda Quyi Volga, Don buylari; shim.-sharqda Balxash koʻli va Ili daryosigacha; jan.-sharqda esa Shim. Hindistongacha boʻlgan mamlakatlar buysundirildi. Amir Temur. davlatni aql-zakovot va huquqiy asos bilan idora etgan. Uning „… davlat ishlarining toʻqqiz ulushini kengash, tadbir va mashvarat, qolgan bir ulushini qilich bilan amalga oshirdim“, degan soʻzlari buning yorqin dalilidir.

Shaharsozlik va meʼmorlik

 
Temur Samarqanddagi bazmda

Sohibqironning bunyodkorlik sohasidagi tarixiy xizmatlari beqiyosdir. Tarix bu qoʻhna dunyoda oʻtgan koʻp jahongirlarni biladi. Ularning aksariyati faqat buzgan. Amir Temurning ulardan farqi shundaki, u umr buyi bunyodkorlik bilan mashgʻul boʻlgan. Uning „Qay bir joydan bir gisht olsam, oʻrniga un gʻisht qoʻydirdim, bir daraxt kestirsam, oʻrniga unta kuchat ektirdim“ degan soʻzlari buning yorqin isbotidir. Amir Temurga har bir zafarli voqea va sevinchli hodisani muhtasham meʼmorlik obidasi barpo etish bilan nishonlash odat boʻlgan. Shu maqsadda Hindiston, Sheroz, Isfahon va Damashqning mashhur ustahunarmandlari mamlakatda hashamdor imoratu inshootlar bino qilganlar. Amir Temur zabt etgan mamlakatlarning bir qator shaharlari (Bagʻdod, Darband, Baylaqon)ni qayta tikladi. Amir Temur Tabrizda masjid, Sherozda saroy, Bagʻdodda Madrasa, Turkistonda mashhur shayx Ahmad Yassaviy qabri ustiga maqbara qurdirgan boʻlsada, lekin asosiy eʼtiborini ona shahri Kesh va poytaxti Samarqandga qaratdi. Keshda otasining qabri ustiga maqbara, oʻgʻli Jahongirga maqbara bilan masjid qurdirdi. Amir Temur hukmronligining ilk davrida Kesh shahrini poytaxtga aylantirish niyatida boʻlib, uning obodonchiligiga katta ahamiyat berdi, bu yerda mashhur Oqsaroy qad koʻtardi. Amir Temur Keshni Movarounnahrning madaniy markaziga aylantirishga harakat qildi. Shu boisdan bu shahar „Qubbat ul-ilm val-adab“ unvoniga ega boʻldi. Saltanat poytaxti Samarqand Amir Temur davrida ayniqsa gullab yashnadi. Shaharda Isfahon, Sheroz, Halab, Xorazm, Buxoro, Qarshi va Kesh sh.larining meʼmoru binokorlari qoʻli bilan saroylar, masjidlar, madrasalar, maqbaralar quriladi. Shahar tashqarisida esa bogʻ-rogʻlar va boʻstonlar barpo etiladi (qarang Amir Temur bogʻlari). Xususan Shohizinda meʼmoriy majmuasiga mansub Shodimulk ogʻo maqbarasi, Shirinbeka ogʻo maqbarasi va boshqa quriladi. Shaharda Bibixonim jome masjidi, Amir Temurning qarorgohi Koʻksaroy va Boʻstonsaroylar qad koʻtaradi. Umuman olganda Samarqand sh. Amir Temur davrida oʻzining qad. oʻrni Afrosiyobyaan birmuncha jan.roqda butunlay yangitdan qurildi. Shahar tevaragi mustahkam qalʼa devori bilan oʻralib, Ohanin, Shayxzoda, Chorsu, Korizgoh, Soʻzangaron va Feruza kabi nomlar bilan ataluvchi 6 ta darvoza oʻrnatildi. Movarounnahrning dehqonchilik vohalarida, xususan Zarafshon vodiysida oʻnlab sugʻorish tarmoqlari chiqarilib, dehqonchilik maydonlari kengaytirildi. Yangi qishloqlar barpo etildi. Ibn Arabshohning yozishicha, Amir Temur Samarqand atrofida qad koʻtargan bir qancha yangi qishloqlarni Sharqning mashhur shaharlari Dimishq (Damashq), Misr, Bagʻdod, Sultoniya va Sheroz nomlari bilan atadi. Amir Temurning fikricha, Samarqand kattaligi, goʻzalligi hamda tevarak-atrofining obod etilganligi jihatidan dunyodagi eng yirik shaharlardan ham ustunroq turmogʻi lozim edi.

Fan va rassomlikning rivojlantirilishi

Amir Temurning harbiy yurishlari, jangu jadallarining oqibatlariga baho berilar ekan, shuni alohida taʼkidlash kerakki, uning faoliyati qoʻyilgan maqsad va rejalari jihatidan ikki bosqichga boʻlinadi. Birinchi bosqich (1360 – 86)da Amir Temur Movarounnahrda markazlashgan davlat tuzish yoʻlida kurashdi, Movarounnahrni birlashtirishdan manfaatdor boʻlgan mahalliy zodagonlardan iborat ijtimoiy kuchlar (mulkdor dehqonlar, harbiylar, hunarmandlar, savdogarlar va ruhoniylar) yordamida tarqoq mulklarni birlashtirish uchun kurash olib bordi. Amir Temurning bu davrdagi faoliyati Oʻrta Osiyo xalqlarining ijtimoiy-iqtisodiy va madaniy hayoti taraqqiyoti yoʻlida shubhasiz ulkan ijobiy ahamiyat kasb etadi. Mamlakatda tarqoqpik tugatilib, markazlashgan davlatning tashkil topishi ijobiy oqibatlarga olib keldi. Mamlakat i.ch. kuchlarini va moʻgʻullarning bir yarim asrlik hukmronligi natijasida boʻhronga uchragan iqgisodni tiklash uchun qulayroq sharoit vujudga keldi. Ayni vaqnda xoʻjalikning asosi boʻlgan dehqonchilikda muayyan siljishlar roʻy berdi. Yangi-yangi ariq (kanal)lar qazilib, dehqonchilik maydonlari kengaydi. Hunarmandchilik, ichki va tashqi savdo rivojlandi, fan va madaniyat ravnaq topib, shaharlar obodlashdi va gavjumlashdi. Amir Temur biror mamlakatni tasarrufiga olishdan avval albatta oʻsha joy aholisiga tinchlik yoʻlini taklif etgan, bu yoʻl inkor etilgan holdagina harbiy kuch ishlatgan.

 
Shahrisabzdagi Temur oʻgʻillari Jahongir va Umarshayxning maqbarasi

Amir Temur hayotligi chogʻidayoq saltanatni asosan toʻrt qism (ulus)ga boʻlib, oʻgʻil, nabiralariga taqsimlab bergan: Xuroson, Jurjon, Mozandaron va Seyiston (markazi Hirot) Shohruxga, Gʻarbiy Eron, Ozarbayjon, Iroq va Armaniston (markazi Tabriz) Mironshohga, Fors, yaʼni Eronning jan. qismi (markazi Sheroz) Umarshayxga, Afgʻoniston va Shim. Hindiston (markazi Gʻazna, keyinchalik Balx) Pirmuhammadga suyurgʻol qilib berilgan. Amir Temur davlati oʻziga xos tartib-qoidalarga asoslangan holda idora etilgan (qarang Temuriylar davlati). Amir Temur asos solgan bu davlat Xuroson va Movarounnahrda XVI asr boshigacha mavjud boʻlib, Shayboniyxon tomonidan tugatilgan.

Shoʻrolar tuzumi davrida Amir Temur. shaxsi va faoliyatiga adolatsizlik bilan yondoshilib, bir yoqlama baho berilib kelindi. Oʻzbekiston mustaqillikka erishganidan soʻng bunday qarashlarga barham berildi. Amir Temurning jahon tarixida tutgan oʻrni oʻz joyiga qoʻyila boshlandi. Oʻzbekistonda uning faoliyatini oʻrganishga va uni ommalashtirishga keng yoʻl ochildi. Uning nomi Oʻzbekistonda abadiylashtirildi. Koʻplab shahar va qishloqlardagi shoh koʻchalar, maydonlar, jamoa xoʻjaliklari, maktablar, kinoteatrlar va boshqa uning nomi bilan ataldi. Islom Karimov tashabbusi va rahnamoligida Toshkent, Samarqand, Shahrisabz va boshqa shaharlarning markaziy maydonlarida Amir Temurga haykal oʻrnatildi, Toshkentdagi Amir Temur xiyobonida Temuriylar davri muzeyi barpo etildi (1996-yilda), „Amir Temur“ ordeni taʼsis etildi (1996-yilda) va Xalqaro Amir Temur jamgʻarmasi tashkil qilindi (1995-yilda). Toshkent, Samarqand va xorijiy mamlakatlarda YUNESKO rahbarligida hazrat Sohibqiron tavalludining 660 yilligi keng nishonlandi (1996-yilda). Amir Temur haqida ikki qismdan iborat badiiy film, spektakllar va sheʼriy hamda nasriy asarlar yaratildi.

Temur va Fransiya qiroli

 
Temurning 1402-yildagi Fransiya qiroli mir Temur turk, arab va eronliklar tarixini chuqur bilgan.

U davlat ahamiyatiga ega boʻlgan har bir masalani hal etishda, shu sohaning bilimdonlari va ulamolari bilan maslahatlashardi. Odatdatibbiyot, riyoziyot, falakiyot, tarix, adabiyot, tilshunoslik ilmi namoyandalari, shuningdek ilohiyot va din sohasidagi mashhur ulamolar bilan suhbatlar oʻtkazardi. Amir Temur saroyida ulamolardan mavlono Abdujabbor Xorazmiy, mavlono Shamsuddin Munshi, mavlono Abdullo Lison, mavlono Bahruddin Ahmad, mavlono Nuʼmonuddin Xorazmiy, Xoʻja Afzal, mavlono Alouddin Koshiy, Jalol Xokiy va boshqa xizmat qilardi. Alisher Navoiyga Amir Temurning ilm va maʼnaviyat aqliga koʻrsatgan gʻamxoʻrligi juda yoqar edi. Bu haqda Navoiy shunday degandi: „Agar Temur qayerda fan, madaniyat va sanʼat ahlini uchratsa, ularni oʻz homiyligiga olar, ularga izzat-ikrom koʻrsatar, ularning tarbiyasiga ahamiyat berar hamda bu zotlardan oʻz oliy majlisida nadim (maslahatchi) sifatida va boshqa lavozimlarda foydalanardi“. Amir Temur davrida savdo va hunarmandchilik gʻoyatda rivojlanadi. Yangi bozorlar, savdo rastalari barpo qilinadi. Klavixo Samarqand bozorlarida bugʻdoy va guruchning moʻlligi va arzonligi haqida gapirib, shahar hunarmandchiligi mahsulotlarini – atlas, kimxob, har xil ip va jun toʻqima mollar, moʻynali va ipakli poʻstinliklar, attorlik mollari, ziravor va dorivorlar, zarhal va lojuvardlar hamda boshqa mollarning serobligini ham taʼkidlaydilar. Bu davrda Amir Temur va uning joy Sulton Mahmudxon asir olingan noiblari Xitoy va Hindistondan Oʻrta Osiyo orqali Yaqin Sharq va Yevropa mamlakatlariga yoʻnalgan asosiy xalqaro savdo yoʻli – „Buyuk ipak yoʻli“ni nazorat qilib, savdo karvonlari qatnovi xavfsizligini taʼminlashda, rabotlar, qalʼalar, koʻpriklar qurish yoʻlida muhim chora-tadbirlar koʻrdilar va Sharq bilan Gʻarb oʻrtasida savdo-sotiq va elchilik aloqalarini har tomonlama rivojlantirishga gʻoyat katta eʼtibor berdilar. Amir Temur eng muhimi, Eron, Ozarbayjon va Iroqdagi mayda hukmdorlar oʻrtasidagi tarqoklik va boshboshdoqlikka barham berib, bu bilan nafaqat Movarounnahr, balki Uzoq va Yaqin Sharq mamlakatlarining iqtisodiy va madaniy taraqqiyotiga, xalqgar va mamlakatlarni bir-biri bilan yaqinlashtirishga ulkan hissa qoʻshdi. Amir Temur Yevropaning Fransiya, Angliya va Kastiliya kabi yirik kirolliklari bilan bevosita savdo va diplomatik aloqalar oʻrnatdi.

Bolalari

Temurbekning oʻgillari va ularning bolalari

  1. Muhammad Jahongir Mirzo (1356-1376)
    1. Muhammad Sulton Mirzo (1376-1403)
      1. Muhammad Jahongir Mirzo (1396-1433)
        1. Muhammad Sulton Mirzo (1423-1448)
        2. Halil Sulton Mirzo (1426-1459)
          1. Muhammad Umar Mirzo (1442-1471)
      2. Sad Vaqqos Mirzo (1399-1418)
      3. Yahyo Mirzo (1400-1408)
    2. Pir Muhammad Mirzo (1376-1407)
      1. Qaydu Mirzo (1397-1418)
      2. Xolid Mirzo (1399-1427)
      3. Sad Vaqqos Mirzo (1400-1418)
      4. Qaysar Mirzo (1401-1418)
      5. Jahongir Mirzo (1402-1433)
      6. Buzanjar Mirzo (1402-1429)
      7. Sanjar Mirzo (1403- 1429)
  2. Umar Shayx Mirzo (1356-1394)
    1. Pir Muhammad Mirzo (1379-1410)
      1. Umarshayx Mirzo (1406-1416)
      2. Solih Mirzo (1406-1452)
    2. Rustam Mirzo (1381-1424)
      1. Usmon Mirzo (1400-1424)
      2. Sulton Ali Mirzo (1402-1422)
    3. Iskandar Mirzo (1384-1415)
      1. Pir Ali Mirzo (1406-1416)
    4. Ahmad Mirzo (1388-1425)
    5. Saydi Ahmad Mirzo (1391-1429)
      1. Ahmad Mirzo (1420-1498)
        1. Muhammad Sulton Mirzo (1458-1484)
      2. Usmon Mirzo (yashagan yillari bilinmagan)
        1. Abdulboqi Mirzo (bilinmagan-1507)
    6. Boyqaro Mirzo (1393-1423)
      1. Muhammad Mirzo (yashagan yillari bilinmagan)
        1. Sulton Uvays Mirzo (yashagan yillari bilinmagan)
      2. Muzaffar Mirzo (1409-1429)
      3. Gʻiyosiddin Mansur Mirzo (1413-1445)
        1. Boyqaro Mirzo (1430-1487)
          1. Sulton Muhammad Mirzo (1451-1483)
          2. Sulton Vays Mirzo (1454-1487)
            1. Sulton Muhammad Mirzo (1472-1501)
          3. Sulton Iskandar Mirzo (1460-1487)
          4. Abulgʻozi Sulton Husayn Boyqaro Mirzo (1438-1506)
            1. Badiuz-Zamon Mirzo (1458-1515)
              1. Muhammad Moʻmin Mirzo (1486-1497)
              2. Muhammad Zamon Mirzo (1496-bilinmagan)
            2. Shohgʻarib Mirzo (1470-1496)
            3. Abu Turob Mirzo (1472-1498)
              1. Suxrob Mirzo (1490-1509)
            4. Abul Muhsin Mirzo (1472-1507)
              1. Sulton Muhammad Boyqaro Mirzo (yashagan yillari bilinmagan)
            5. Muzaffar Husayn Mirzo (1473-1509)
            6. Muhammad Husayn Mirzo (1476-1503)
            7. Muhammad Muhsin Mirzo (1476-1507)
            8. Muhammad Maʼsum Mirzo (1476-1501)
            9. Haydar Mirzo (1477-1503)
            10. Faridun Husayn Mirzo (1478-1509)
            11. Ibrohim Husayn Mirzo (1478-1505)
            12. Farruh Husayn Mirzo (1480-1503)
            13. Ibn Husayn Mirzo (1480-1513)
            14. Muhammad Qosim Mirzo (1482-1507)
  3. Mironshoh Mirzo (1366-1408)
  4. Shohruh Mirzo 

Amir Temurning qizlari

  • Begi aka (1382-yilda vafot etgan) – Turmish ogʻa tomonidan. Amir Muso Tayichiudning oʻgʻli Muhammad begimga uylangan
    • Sulton Husayn Toychiud
  • Sulton Baxt Begim (1429/30-yilda vafot etgan) – Oʻljay Turxan ogʻa tomonidan. Birinchi turmushga chiqqan Muhammad Mirke Apardi, ikkinchisiga uylangan, 1389/90, Sulaymon Shoh Duglat.
  • Saodat Sulton – Dilshod ogʻa
  • Bikijan – Mengli ogʻa
  • Qutlugʻ Sulton ogʻa – Togʻay Turxon ogʻa

Adabiyotlar

  • Crummey, Robert O.. The Formation of Muscovy 1300 - 1613 (en). Routledge, 6 June 2014. ISBN 978-1-317-87200-9. 
  • Foltz, Richard. A History of the Tajiks: Iranians of the East. Bloomsbury Publishing, 2019. ISBN 978-1784539559. 
  • Manz, Beatrice Forbes. The Rise and Rule of Tamerlane. Cambridge University Press, 1999. ISBN 978-0521633840. 
  • Marozzi, Justin. Tamerlane: Sword of Islam, Conqueror of the World. HarperCollins, 2004. ISBN 9780306815430. 
  • Melville, Charles. The Timurid Century: The Idea of Iran, Volume IX. University of Cambridge, Cambridge, England: Bloomsbury Publishing, 2020. DOI:10.5040/9781838606169. ISBN 978-1838606152. 
  • Nicol, Donald M.. The Last Centuries of Byzantium, 1261–1453. Cambridge University Press, 1993. ISBN 978-0521439916. 
  • Riasanovsky, Nicholas Valentine; Steinberg, Mark D.. A History of Russia. Oxford University Press, 2005. ISBN 978-0-19-515394-1. Qaraldi: 2024-yil 5-sentyabr. 
  • Tsai, Shih-Shan Henry. Perpetual Happiness: the Ming Emperor Yongle. Seattle, Washington: University of Washington Press, 2002. ISBN 978-0295981246. OCLC 870409962. 
  •   Ushbu maqola hozirda jamoat mulki boʻlgan nashrdan olingan matnni oʻz ichiga oladi: Goldsmid, Frederic John (1911) "Timūr" in Chisholm, Hugh Encyclopædia Britannica 26 (11chi nashri) Cambridge University Press 994–995 b 

Qoʻshimcha oʻqish uchun

  • Abazov, Rafis „Timur (Tamerlane) and the Timurid Empire in Central Asia“, . The Palgrave Concise Historical Atlas of Central Asia, 2008 — 56–57-bet. DOI:10.1057/9780230610903. ISBN 978-1-4039-7542-3. 
  • Forbes, Andrew, & Henley, David: „Timur’s Legacy: The Architecture of Bukhara and Samarkand“ (CPA Media).
  • González de Clavijo, Ruy; Embassy to Tamerlane, 1403–1406, translated by Guy Le Strange, with a new Introduction by Caroline Stone (Hardinge Simpole, 2009). ISBN 978-1843821984.
    • Narrative of the Embassy of Ruy Gonzalez De Clavijo to the Court of Timour, at Samarcand, A. D. 1403–6 – Full text at Google Books.
  • Knobler, Adam (2001). "Timur the (Terrible/Tartar) Trope: a Case of Repositioning in Popular Literature and History". Medieval Encounters 7 (1): 101–112. doi:10.1163/157006701X00102. 
  • Lamb, Harold. Tamerlane: The Earth Shaker. London, England: Thorndon Butterworth, 1929. 
  • Marlowe, Christopher. Tamburlaine the Great. Ed. J. S. Cunningham. Manchester University Press, Manchester 1981.
  • Manz, Beatrice Forbes (1998). "Temür and the Problem of a Conqueror's Legacy". Journal of the Royal Asiatic Society 8 (1): 21–41. doi:10.1017/S1356186300016412. ISSN 1356-1863. 
  • Marozzi, Justin. „Tamerlane“, in: The Art of War: great commanders of the ancient and medieval world, Andrew Roberts (editor), London, England: Quercus Military History, 2008. ISBN 978-1847242594.
  • May, Timothy. "Timur ("the Lame") (1336–1405)". The Encyclopedia of War. 
  • Novosel'tsev, A. P. (1973). "On the Historical Evaluation of Tamerlane". Soviet Studies in History 12 (3): 37–70. doi:10.2753/RSH1061-1983120337. ISSN 0038-5867. 
  • Paksoy, H. B. „Nationality or Religion: Views of Central Asian Islam“ (Wayback Machine saytida 26 February 2021 sanasida arxivlangan).
  • Shterenshis, Michael V. „Approach to Tamerlane: Tradition and Innovation.“ Central Asia and the Caucasus 2 (2000).
  • Sykes, P. M. (1915). "Tamerlane". Journal of the Royal Central Asian Society 2 (1): 17–33. doi:10.1080/03068371508724717. ISSN 0035-8789. 
  • Yüksel, Musa Şamil. „Timur’un Yükselişi ve Batı'nın Diplomatik Cevabı, 1390–1405.“ Selçuk Üniversitesi Türkiyat Araştırmaları Dergisi 1.18 (2005): 231–243.

vikipediya, wiki, ensiklopediya, kitob, maqola, o‘qish, bepul yuklab olish, amir temur haqida ma’lumot. amir temur nima? amir temur nimani anglatadi?

Yuqori